Reis van Manuela

Mijn 1e Ayahuasca reis!
Mijn 1e ontmoeting met Bert was vorig jaar januari. Samen met een vriend , die mij een aantal maanden ervoor vertelde over Ayahuasca, werd ik gegrepen door deze bijzondere ervaring die al eeuwen oud, traditioneel uitgevoerd werd. Ik had er nog nooit van gehoord. Nieuwsgierig dat ik was ben ik mezelf gaan inlezen over Ayahuasca en wist dat ik dit zelf ook wilde ervaren. Ik ben iemand die doorpakt en wilde dit ook niet al te lang uitstellen. Zo gebeurde het dat ik in januari Bert ontmoette met een vrouwelijke begeleidster, die ons 2 dagen gingen voor bereiden op een mooie, bijzondere reis. De groep was niet al te groot, er heerste een goede sfeer onderling. Na een kennismakingsrondje hebben we die middag en avond diverse oefeningen gedaan, zoals een afscheidsbrief naar je vader of moeder schrijven en deze verbranden in de haard, het boogschieten buiten was ook een onderdeel om los te laten, om de volgende ochtend goed aan de reis te beginnen.

Zenuwachtig dat ik was en meer van de spanning, niet wetende wat er ging komen en gebeuren, dronk ik (toen nog in 2 teugen) mijn glaasjes  Ayahuasca met mijn intentie in gedachten. Hoewel de meeste mensen direct gingen liggen op hun matras, bleef ik lekker zitten. Eerst maar eens kijken hoe het met hen verloopt en of dat allemaal wel goed gaat. Ik vond het moeilijk om mezelf over te geven aan iets, waar ik geen controle over had. Het duurde dan ook enige tijd, voordat ik zittend mijn ogen sloot en iets zag en tegelijkertijd dus dacht: zag ik nu iets? Ayahuasca ging zijn werking doen en wederom sloot ik mijn ogen. Ik zag heuvels met allemaal groen gras, hierna zag ik een lange, sombere weg met mistig weer en alleen maar kale bomen. En ik dacht waar zijn die mooie kleuren nu? Heel snel erna zag ik een wand met allemaal maskers en ik wist gevoelsmatig, dat ik mijn controle los moest laten en met de flow mee moest gaan.

Ik ging liggen en zag patronen,kleuren, mensen die ik kon in het hier en nu, maar ook die al overleden waren en tegelijkertijd kreeg ik van alles door via mijn gedachten. De muziek draaide volop, die je meevoerde door je emoties heen. Zo weet ik nog dat ik bij het 3e nummer, waar viool gespeeld werd me zo raakte,die strijkstok en snaren kwamen zo binnen, dat ik vanaf mijn buik het verdriet op voelde komen en een weg naar boven baande en ging huilen. Het raakte me zo erg en tegelijkertijd dacht ik: lig ik hier nu te huilen om een beetje muziek, maar tegen houden kon ik het niet. Het gebeurde gewoon. Mijn reis was mooi, de muziek, de verzorging van 2 mooie mensen, die met veel liefde en overgave dit deden en de nazorg boden waar ieder behoefte aan had. Niet alleen na de reis met elkaar als groep, maar ook nog erna.

Wat een ervaring, dat ik dingen mocht zien, was zo bijzonder en eenmaal thuis, laat je alles nog een keer de revue passeren, wat er deze dagen nu allemaal gebeurd is. De volgende ochtend werd ik wakker, al vrij vroeg en ik barste van de energie, voelde me zo goed! Die energie wilde ik iedere dag wel zo ervaren en de inzichten die ik tijdens de reis mocht ontvangen, werkte dagen, weken erna nog steeds door. Ik kon situaties waar ik mee worstelde beter begrijpen, accepteren en loslaten. Intuïtief wist ik dat ik meerdere reizen wilde ervaren en dit was nog maar het begin.

Mijn 2e Ayahuasca reis!
Een paar maanden later, voelde ik dat ik wederom behoefte had aan nogmaals een Ayahuasca reis. Dit werd een avond/nachtceremonie buiten bij de vuurcirkel. Andere groep, andere sfeer, er was meer energie binnen deze groep. Na de kennismaking hebben we wat oefeningen binnen met elkaar gedaan en er kwam een oefening voor buiten, het werd alleen geen boogschieten dit keer. Bert legde deze oefening uit, er stond een paal van 4 meter hoog, waar we aangelijnd en al om de beurt in klommen naar boven, op een plankje moesten gaan staan,zonder dat je ook maar ergens houvast aan had, om van hieruit een anderhalve meter verder te springen naar een trapeze, deze vast te houden en met jou intentie, dit los te laten, zodat je veilig en wel op de grond kwam.

k kan je vertellen toen Bert mij dit uitlegde, ik al wist, dat deze oefening het voor mij niet werd. Ik werd zenuwachtig, werd bang, mede doordat ik hoogtevrees had en ik werd druk, veel praten tijdens het wandelen van binnen naar buiten toe. Ik zag die paal en voelde de verstijving al in mijn nek en schouders toenemen. Ik ging in de weerstand, mijn schouders en nek deden zeer en ik maakte maar grapjes, terwijl ik met ongeloof toekeek hoe anderen naar boven klommen. Wat een lef hadden zij! Deze oefening maakte mij  bang, maar ik heb de oefening gedaan, ik heb gesprongen,voor mijn gevoel 1 meter, maar dan wel op de grond bij achter die paal en dat was al heel emotioneel voor mij. Het had zo inpact op me. Doordat ik in mijn angst ging zitten, met moeite die avond bij de vuurcirkel mijn Aya opdronk, kon ik mezelf niet overgeven aan de reis. Na bijna 3 glaasjes kwam ik er niet in, omdat ik het tegenhield en ik wilde eigenlijk naar huis, wat natuurlijk niet gebeurde, want veiligheid staat voorop. Iedereen was in een goede flow, maakte een mooie reis en ik dacht: wat doe ik hier? De nacht redelijk goed door gekomen met de muziek en de andere in hun flow, ontbeten we de volgende ochtend en deelden we onze ervaringen uit met elkaar en namen afscheid. Ik was teleurgesteld, boos op mezelf dat ik deze reis niet kon maken.

De Nazorg!
Maar er kwam wat anders op mijn pad, die mij eerst door mijn angst heen moest gaan helpen. Dit werd regressie therapie samen met Bert! Er werd me een vragenlijst toegestuurd, die ik zo goed en eerlijk moest invullen. Dingen die ik niet wist, of niet wilde achterhalen heb ik open gelaten en ook dat was goed. Zo lag ik op de bank in  de mooie villa en begon ik aan mijn 1e regressie sessie. Het was overduidelijk dat dit met angst te maken had. Angst die ik heb ervaren van kleins af aan, in huis bij ouders, omgeving, mensen waar mee ik in aanraking kwam, in de jaren naar volwassenheid toe. Ik voelde me niet overal veilig en soms voelde ik helemaal niets, maar ik kon ook niet vluchten van kleins af aan en waardoor ik mezelf flink hebt geblokkeerd, ik was getraumatiseerd en had een masker opgedaan, waardoor ik niet alleen mezelf verloor, mijn eigen ik, maar ik had dit nodig om te overleven. Dat was een lange weg, kan ik je vertellen die ik alleen hebt gedragen. Er kwam niemand in de buurt of ik liet niemand in de buurt van mijn emoties, kan ik beter zeggen. Ik heb leren overleven, altijd op het randje gebalanceerd van overleven. Maar ik ben een doorzetter, een vechter en had niet zover kunnen komen, als ik deze instincten niet had gehad. Het was erop of eronder, dat heb ik altijd geweten. Door de regressie durfde ik terug waar de angst is begonnen, ik voelde en er vaarde binnenin, wat dit bij mij losmaakte. Ik ging terug naar de kleine Manuela en leerde haar bij de hand te pakken en haar daar weg te halen, want ik zat nog steeds op de bank thuis, angstig en weggedoken en niet van de bank af durven komen. Dat was moeilijk! Maar ik kon het uiteindelijk wel. Boosheid, pijn, verdriet, geen liefde gehad en gekregen, kwamen allemaal naar boven borrelen, nadat ik eerst door dikke, vele muren heen, terug moest naar het kleine meisje. En ik heb haar in veiligheid kunnen brengen, haar daar weg kunnen halen, waardoor ik heelde van binnenuit en dit ook voelde tijdens de regressie.

Dat is zo mooie, bevrijdende ervaring, dat ik besloot na èèn van de sessies, om ook na 18 jaar afscheid te nemen, van een dierbare zielsverwante vriendin, die toen al overleden was en ik naar haar graf reed, een mooie kaart kocht en hierin mijn liefde verwoorde en deze daar achter liet in een lantaarntje wat op haar graf stond. Ook dat liet ik los en het voelde goed! Ik heb 4 regressie sessies gedaan en in 1 daarvan heb ik mogen ervaren, dat ik bij Bert op de bank lag en ik voelde dat ik mijn lichaam uit ging, misschien maar 4 cm, maar het voelde als 40 cm. Op het moment dat ik dat er vaarde, dacht ik: straks vind ik mezelf niet meer terug en ik landde gelijk terug mijn lichaam in. Ik was nog nooit uitgetreden, maar het voelde alsof ik zweefde, heel licht was en opsteeg naar iets wat ik nog niet eerder heb mogen ervaren. Heel bijzonder! Deze sessies met Bert heb ik nodig gehad, om verder te komen en ook was dit een goede ervaring om mijn angst los te gaan laten, wat zo diep in mij gesleten was. Nu wil ik niet direct roepen, dat ik de volgende keer die paal ingaat, maar ik wil hem ooit nog weleens aangaan, voor mezelf om te overwinnen. Maar alles op zijn tijd!

3e Ayahuasca reis
Dit jaar januari, voelde ik dat ik wederom weer een Ayahuasca reis wilde gaan maken en in april heb ik onlangs een 2 daagse reis mogen doen, waar veiligheid, sexualiteit voorop stond. Ik was heel benieuwd of ik dit keer er in kwam, maar ook benieuwd naar wat ik dit keer zou mogen zien. Toen wist ik nog niet dat Ayahuasca zich op verschillende manieren zich kon manifesteren binnen je reis. De groep was klein, wat ik zelf als zeer prettig ervaar. Het waren dagceremonies. Na de kennismaking met deze rustige groep mensen, inzichtkaarten getrokken met elkaar en hier wat over verteld aan iedereen, waarom deze kaart je aanspreekt of wat wil je er over kwijt. Hierna deden we een gezamenlijke oefening en dat was  in een kring zitten en het zingen van elkaars naam, waarvan 1 persoon in het midden zit. Voor de nieuwkomers is dit even wennen, er wordt gelachen en ook dat mag, totdat je zelf mag ervaren hoe dit bij jou binnenkomt.

Na een meditatie zijn we gestart met de reis. Zo enthousiast dat ik de 1e keer Aya dronk, zo deed ik er dit keer toch echt wat langer over om het weg te krijgen en binnen te houden, wat overigens allemaal goed ging. Na 1 glaasje zat ik nog lekker op mijn matras, keek rond, had mijn ogen dicht en staarde naar een prachtig kunstwerk, wat mij bij binnen komst al direct opviel en me aantrok.  Dat hing er een jaar geleden namelijk nog niet. Ik voelde me ontspannen, had mezelf goed aan het dieet gehouden en was dus goed voorbereid wat er zou mogen komen. Alleen er gebeurde niets. Als eerste kreeg ik een groter glas en heb dit geloof ik in 7 teugen weg zitten drinken, met mijn fles water en doosje tic tac erbij, want over de smaak valt niet te twisten. Het is en blijft smerig. Na enige tijd kon ik nog een glas Aya krijgen, maar ik voelde binnenin mijn lichaam, dat ik dat niet nodig had. Ik had behoefte aan iets anders. Ik vroeg om een schaal fruit en kreeg deze ook. Inmiddels waren 2 andere mede reizigers al wakker en zo zaten wij zachtjes te kletsen aan het eind van mijn matras, met die schaal fruit. Ik had behoefte aan een ondergrond, mocht ik hierna nog besluiten om eventueel nog een glas Aya te nemen.

Dat was niet nodig! Ik voelde dat ik moest gaan liggen, terwijl we eigenlijk nog met zijn 3en aan het kletsen waren en zakte zo weg in mijn matras. Ver in dromenland voelde ik duidelijk dat de achterkant van mijn lichaam in het matras lag, maar dat ik ergens anders was. Waar weet ik niet, ik heb niets mogen zien deze reis, maar er vaarde wel dat ik ergens ver weg was. Terwijl iedereen er een beetje uitkwam, lag ik daar volop in die flow, met de muziek, het praten op de achtergrond, wat ik me overigens wel kan herinneren en ook mee maakte, alleen kon ik niet reageren of zelfs een ooglid omhoog doen. Zo ver weg was ik. Geen idee hoelang ik daar hebt gelegen, want besef van tijd heb je niet. De andere van de groep zaten binnen inmiddels aan tafel en deelden hun ervaringen uit. Ik kwam een beetje bij, kon mijn ogen openen en keek naar het schilderij, wat zo fascinerend was. Ik zag dat het bewoog, het leefde binnenin het schilderij en ik vond het geweldig. Ik zag dingen stromen, het grote oog met daarom heen, wat leek op een kop van een jonge hert. De manen die echt leken te zweven en weer soezelde ik weg. Ik hoorde dat sommige van de groep afscheid namen en naar huis gingen, maar ik kon niets tegen ze zeggen. Ik was bezig met het ontwaken van mijn reis. Ik ging na enige tijd rechtop zitten, om alle indrukken die nog aanwezig waren op me in te laten werken en langzaam terug te keren naar het hier en nu. Ik wilde naar buiten, de zon en de warmte op me voelen en weer even aarden.

Onderwijl in de tuin zag ik een roodborstje liggen, nog wat na spurterend op wat hem te wachten stond. En ik vond het zo sneu, dat die daar alleen lag en pakte hem op en legde hem op mijn hand en streelde hem zachtjes. Zo was hij in ieder geval niet alleen en hoefde hij ook niet alleen te sterven, dacht ik nog. Zo liep ik met het roodborstje naar de achterkant van de tuin, samen wachtend op de traptreden tot hij zou overlijden. Toen dit gebeurde heb ik hem in de zon gelegd op een heuveltje, zodat ie waar ie ook was, misschien nog wat warmte kon voelen. Bij terug komst in de ceremonie ruimte heb ik wat gegeten en mijn ervaringen met de overige die er nog waren gedeeld. Morgenochtend zou ik besluiten of ik mijn volgende reis weer zou maken, maar nu eerst een nacht slapen.

Mijn 4e Ayahuasca reis
De volgende morgen was ik al vroeg wakker en voelde ik me goed, ontspannen en met een kop thee, waande ik me naar buiten achter het huis de tuin in. Heerlijk genieten van de rust, de vogels die je hoort en het goede zonnige weer. Het word weer een prachtige dag vandaag, dacht ik. Na wat fruit te hebben gegeten, besloot ik om wederom een mooie reis te gaan maken vandaag. En die werd heel mooi voor mij. Weer had ik me gesetteld op het matras met de beste plaats, vlak bij het prachtige schilderij waar ik goed zicht op had. Daarbij had ik nog eens de luxe dat ik de enige was, samen met Bert die mij reis begeleide. We zijn begonnen met een 45 minuten duurde meditatie waarbij alle 7 chakra's open werden gezet en mocht ik mee shanten op de klanken, als ik wilde. Bert ging er vol in met zijn krachtige stem, terwijl ik wat onwennig zachtjes mee shante.

Na deze rustige meditatie, wat soms best lastig was, omdat je in ademnood komt dronk ik mijn 1e glas Mao remmer, mijn fles water en de tic tac naast me. Bert had inmiddels zijn teacher Sjamaan opgeroepen, om mij bescherming te geven en te begeleiden en ik hoorde dat hij in trance een riedeltje  heel snel achtereen sprak (een aantal nepalese mantra's), met een trommel in zijn hand, ritmisch mee ging van wat hij uitsprak. Voor mij kwam al gauw het glaasje Ayahuasca. Ik heb moeite met het innemen hiervan en het koste me dan ook wat tijd, eer ik alles op had. Heerlijk ontspannen zat ik op mijn matras en mocht ik mijn 2e glas eventueel. Maar net als de dag ervoor voelde ik dat ik hier geen behoefte aan had, maar aan fruit. Bert kwam met een schaaltje fruit aan en toen ik deze op had, voelde ik dat ik kon gaan liggen.

Ik keek nog even naar het schilderij en zakte snel weg naar dromenland en voelde me veilig, geborgen en beschermd. Ik voelde dat de achterkant van mijn lichaam in het matras lag en tegelijkertijd voelde ik de bescherming om me heen aan de linkerkant zo sterk aanwezig, dat er niemand bij mij kon komen. Al stonden er 100 mensen buiten bij die deur, ik wist intuïtief dat zij niet naar binnen konden. Ik zag een soort overkapping links van me, hoog over me heen getrokken, wat vroeger achter een paard was met een kar en zo zeil ovaal erop. Ik zag veren, Indiaanse veren, hoorde de geweldige muziek, Bert op de trommels en ik wist dat ik ergens op de jachtvelden was. Dat was hetgeen wat ik heb mogen zien, maar wat ik heb mogen voelen, is zo overweldigend geweest. Ik voelde vanaf mijn 2e chakra naar mijn hart toe zoveel liefde, geluk stromen van boven naar beneden en andersom.

Ik heb zo gehuild van dit intense gevoel, of het uit mijn tenen kwam. Ik was zo dankbaar dat ik dit heb mogen voelen en tegelijkertijd vroeg ik me af: waar heb ik dit aan verdiend? Ik lag voor mijn gevoel op kabbelend water, te dobberen ergens met mijn dekbed op me, terwijl dat aanvoelde aan ganzendons, zo licht, maar ook dat mijn lichaam in het matras lag. Alles voelde zo veilig, geborgen, of ik in een cocon lag van warmte, liefde en geborgenheid. Het voelde allemaal zo vertrouwd. Toen dat langzaam weg ebde en ik mijn ogen af en toe open kon doen, keek ik weer naar het schilderij en zag weer de kop van het jonge hert met dat mooie blauwe oog, de manen, vanaf de linkerkant een ingang wat maar stroomde. Zo overweldigend allemaal, dat toen ik s'avonds naar huis reed wist dat ik in contact wilde komen met deze vrouw, die dit kunstwerk heeft gemaakt. Ik wilde er ook een!! En inmiddels heb ik haar na een paar dagen mogen ontmoeten en is mijn kunstwerk in de maak. Ben zo benieuwd hoe deze eruit komt te zien. Maar dat wordt weer een ander verhaal.

Het mooiste inzicht wat ik heb mee gekregen en wat ik ook zo voelde, is dat het niet uitmaakt wat je van elkaar bent, maar wat je voor elkaar betekent. Ik ben zo dankbaar dat deze vriend mij heeft verteld over Ayahuasca, dat ik dit meerder malen hebt mogen ervaren,op een mooie veilige plek en in goede handen van Bert en zijn begeleiders.
Veel liefs en ik wens jullie allen mooie reizen toe.